Recenzja gry "Ace Combat X: Skies of Deception" (PSP) Recenzję gry Ace Combat X: Skies of Deception na konsolkę PSP można zamknąć w dwóch słowach: niezły odlot. Jednak moja recenzencka dusza nie pozwala na takie rozwiązanie sprawy. Zacznijmy więc jeszcze raz. Seria Ace Combat zdobyła sobie uznanie i wyrobiła niezłą markę wśród posiadaczy „dużych” konsol Sony. Ogólnie rzecz biorąc na pytanie: jaki jest dobry symulator lotu na PlayStation?, odpowiedź zwykle brzmiała Ace Combat i to bez zastrzegania, że jest to jedynie (albo aż) zręcznościówka. Seria zaskarbiła sobie serca fanów dzięki znakomitej oprawie audiowizualnej, oddaniu do dyspozycji graczy dziesiątków modeli samolotów, oraz niezwykle emocjonującym dogfightom, czyli powietrznym pojedynkom myśliwców. Na dodatek solowa kampania przyciągała zwykle niezłą fabułą, która stanowiła dodatkową mobilizację do załatwiania kolejnej wrogiej eskadry. Czy udało się to wszystko przenieść na sprzęcik mieszczący się w kieszeni? Odpowiedź jest krótka – tak. Może grafika nie jest tak ostra i szczegółowa jak na „dużej” konsoli, może... Chętnie dopisałbym tu coś jeszcze, ale choćbym nie wiem jak głęboko szukał nie znajdę więcej różnic, które działałyby na niekorzyść Ace Combat X: Skies of Deception. Reszta to bowiem sama przyjemność płynąca z latania i eksterminowania przeciwników. Przyjemność mieszcząca się w kieszeni. Dla jednego gracza twórcy przygotowali ponad dwadzieścia misji. Każda ma limit czasowy na jej przejście, o długości średnio 15 minut. Prosty rachunek pokazuje, że jednokrotne ukończenie Ace Combat X: Skies of Deception zajmie około 6 godzin, przy założeniu, że żadnej z misji nie będziemy musieli powtarzać, co jest bardzo trudne, ale nie – niemożliwe. Wśród zadań przeważają te, w których musimy niszczyć cele naziemne, obok eskorty i zwykłych: „zniszcz samoloty wroga, by nasze siły naziemne miały swobodę manewrowania”. Ta... hm, przewaga tematyczna nie wpływa jednak na ekscytację płynącą z zabawy, ponieważ siłom naziemnym wroga towarzyszą zwykle samoloty eskorty, a walka z nimi to czysta przyjemność, a i widok rakiety wystrzelonej z naziemnej wyrzutni i lecącej prosto na nas może podnieść ciśnienie.

Banki internetowe

Bank to przedsiebiorstwo wykonujace dzialalnosc polegajaca na przyjmowaniu depozytow, udzielaniu kredytow, wydawaniu instrumentow pieniadza elektronicznego oraz innych czynnosci, okreslonych przepisami prawa i wymienionych w statucie banku.

Nazwa "bank" pochodzi od wloskiego slowa banco, oznaczajacego lawke, przy ktorej pracowali wloscy handlarze zajmujacy sie przekazywaniem monet kruszcowych od jednych klientow do drugich.

Na gruncie obowiazujacych przepisow uzywanie nazwy "bank" (oraz "kasa") jest zastrzezone wylacznie dla bankow w rozumieniu przepisow prawa bankowego.

Zrodlo: wikipedia.org

Banki

Adult

Arts

Business

Computers

Games

Health

Home

Kids and Teens

News

Recreation

Reference

Regional

Science

Shopping

Society

Sports

World

The Elder Scrolls IV: Oblivion - recenzja Czekaliśmy tyle czasu na grę naszych marzeń. Grę, która spełni wszystkie nasze zachcianki. Grę, która pozwoli nam się zanurzyć bezwładnie na niezliczone godziny. Grę, która będzie na tyle realistyczna i będzie tak pięknie wyglądała, że pomylimy zachowanie wirtualnych postaci, z prawdziwymi. Grę, w której zakumulujemy się z kimś, kto tak naprawdę jest wytworem programistów, a nie żywą osobą. Jednak błędy naszej psychiki zezwoliły na nierealną przyjaźń, na oczopląs. Oto bowiem nadeszła produkcja, która z pewnością wyznacza nie tylko nowy standard w gatunku cRPG, ale ogólnie w grach video. Panie, Panowie! Przed Wami The Elder Scrolls IV: Oblivion, autorstwa Bethesda Softworks! Wiązałem z tą grą duże nadzieje. Obietnice programistów były większe, niż kiedykolwiek wcześniej. Oczywiście nie chciałem dać się zwieść wszystkim obiecankom-cacankom, toteż kolejne informacje prasowe traktowałem z przymrużeniem oka. Teraz muszę przyznać, że to, o czym pisali w notkach, było prawdą. A prawdę mówiąc, i tak nie ujawnili wszystkiego, co przygotowali! Nie popadając w hurraoptymizm, omówię spokojnie (na ile się da) i po kolei wszystkie ważniejsze aspekty gry. Mimo, iż ten tekst będzie dość obszerny, od razu informuję, że i tak ograniczyłem się do minimum. Nijak nie da się opisać wszystkiego, na co można natrafić w Cyrodill... Chyba, że ktoś zdecyduje się napisać książkę. ;-) Do wyboru, do koloru... Zanim jednak zacznę omawiać scenariusz “czwórki”, który bądź co bądź zawiera trochę niedorzeczności i wad, zajmę się tym, co w grach cRPG jest moim zdaniem najistotniejsze. Otóż rozpoczynając swoją przygodę musimy wykreować postać, którą przemierzać będziemy świat gry. Autorzy już w tej kwestii dali nam pole do popisu i możemy stworzyć niemalże dokładnie takiego bohatera, jakiego chcemy. Zaznaczyć trzeba od razu, że niezależnie od tego, z których opcji skorzystamy, jak pięknie rozstawimy oczy herosowi, brwi, kości policzkowe oraz wybierzemy fryzurę, i tak nie ma co liczyć na to, że kiedykolwiek nasz wirtualny wędrowiec będzie mógł wziąć udział w pokazie mody. Bowiem większość z proponowanych charakterów wyglądają cokolwiek niesympatycznie, żeby nie powiedzieć – strasznie i odrażająco. Reszta po prostu groźnie.